و تعاطى ما نهيت عنه تعزيزا كالجاهل بقدرتك عليه او كالمنكر فضل احسانك اليه حتّى اذا انفتح له بصر الهدى و تقشّعت عنه سحائب العمى احصى ما ظلم به نفسه و فكّر في ما خالف به ربّه فراى كثير عصيانه كثيرا و جليل مخالفته جليلا فاقبل نحوك مؤمّلا لك مستجيبا منك و وجّه رغبته اليك ثقة بك فامّك بطمعه يقينا و قصدك بخوفه اخلاصا قد خلا طمعه من كلّ مطموع فيه غيرك و افرخ روعه من كلّ محدور منه سواك فمثل بين يديك متضرّعا و غمّض بصره الى الأرض متخشّعا و طاطا رأسه لعزّتك متذلّلا و ابثّك من سرّه ما انت اعلم به منه خصوصا و عدّد من ذنوبه ما انت احصى لها خشوعا و استغاث بك من عظيم ما وقع به في علمك و قبيح ما فضحه في حكمك من ذنوب ادبرت لذّاتها فذهبت و اقامت تبعاتها فلزمت لا ينكر يا الهي عدلك ان عاقبته و لا يستعظم عفوك ان عفوت عنه و رحمته لأنّك الرّبّ الكريم الّذي لا يتعاظمه غفران الذّنب العظيم . . . » ( 1 ) « اى خداوندى كه هيچ يك از توصيف‌كنندگان نمىتوانند اوصافش را بگويند و اى آن كه اميد همهء اميدواران فقط به پيشگاه احديّت تو منتهى مىشود ، و اى كسى كه اجر و مزد نيكوكاران در نزد تو تباه نمىشود ، و اى كه ترس و بيم تمام عبادت‌كنندگان سرانجام تنها از اوست و همهء اهل تقوا تنها در پيشگاه او و از هيبت او در هراس و خشيتند ، خداوندا اينجا ، جايگاه كسى است كه گناهان از هر طرف او را احاطه كرده و خطاها زمام اختيار او را در دست گرفته و شيطان بر او مسلّط گشته است ، و در نتيجه در انجام اوامرت كوتاهى كرده و در اثر غرور ، همانند بىخبرانى كه از قدرت تو ناآگاهند دست به طرف چيزهايى دراز كرده كه تو نهى